Rups @ Work

zaterdag 3 november 2007

Kroatisch mobiel nummer

Ik heb een nieuw Kroatisch mobiel nummer. Voor al uw smsjes: 003850958503294

Er was eens een schuur! En die schuur was een ROMMELTJE! Nou dacht ik zo daar kan ik wel wat aan doen! Geen probleem. Zo gezegd zo gedaan en ik begon vol goede moed de glaswol van het plafond af te halen die daar zonder enig nut en doel ter decoratie hing. Tijdens mijn werkzaamheden op een oud en gammel trappetje sneed ik een stuk los en liet die vallen op de grond. Tijdens de val springt er een grote zwarte rat van de glaswol af richting mij! In een dubbele ontwijkende beweging spring ik van het trappetje weg van de rat. De rat rende weg en ik heb niets meer van hem vernomen. (Ik geloof dat ik nog nooit zo’n snelle hartslag heb gehad.)

Dit is maar 1 voorbeeld van ongedierte dat ik tegenkwam deze afgelopen twee dagen. Momenteel hebben we te kampen met een ware muizenplaag. En vannacht werd ik gewekt door meerdere knagende muizen die zonder enige angst voor mijn bed een nieuwe ingang tot het tunnelnetwerk wenste te creëren. Maar na een aanval van mijn kant met een deodorant bus werd de rust herwonnen en kon rups zijn slaap weer hervatten. Maar Meindert en ik hebben de oorlog verklaard aan de muizen. We zullen overwinnen!!!!!!!

Het is wennen! Het is hier zo primitief en oud allemaal. Het is leuk om het te beleven maar ik geloof dat ik het op een gegeven moment ook zat zou zijn en daarom werken we hard aan het verbeteren van de leefomstandigheden.

Tot spreeks maar weer!
Rups

donderdag 11 oktober 2007

Afscheidsfeestje en vertrekdatum

Lieve Blog lezers....

Eindelijk staat mijn vertrek datum vast. Ik vertrek 28 Oktober om 10.00 uur met het vliegtuig naar Zagreb, waar ik wordt opgehaald door Meindert.

Vrijdag 26 Oktober mag iedereen die dat leuk vind op mijn afscheidsborrel komen vanaf half 8 op de Holleweg 2 in Veenendaal.
Iedereen is welkom en hoop ook zoveel mogelijk mensen te zien om afscheid te kunnen nemen.

Dus Vrijdag 26 Oktober vanaf half 8 in Veenendaal.

Hoop jullie te zien!
Groeten Ruben

Geschiedenis, Toekomst en Visie

Veel mensen vragen mij "hoe kom je op het idee?" Nou omdat ik niet zo goed ben in het uitleggen komt hier het geschrevene!

Na mijn studie voor Restaurateur (middelbare hotelschool)
kwam ik terecht op Landgoed de Horst in Driebergen waar ik
als Object Leider Housekeeping kwam te werken. Een uitdagende en verantwoordelijke baan. Maar ook heel zwaar geestelijk en lichamelijk. Na een hele hoop goede en slechte dingen kwam er aan mijn periode daar abrupt een eind. Ik moest uit eigen overweging snel iets anders zoeken omdat het contact tussen mij en mijn werkgever erg slecht was geworden. Ik had binnen drie dagen een nieuwe baan gevonden en binnen 5 werkdagen mocht ik bij mijn wergever weg.

Ik kwam terecht bij de VHC Kreko groep in Ede, waar ik als commercieel medewerker aan de slag mocht. In het begin ging het erg goed en vond ik het nog wel leuk alleen had ik in mijn achterhoofd al de keuze gemaakt dit werk niet te blijven doen omdat het nogal onder mijn niveau (geestelijk denkend dan!) lag. Geestelijk ging ik hierdoor achter uit en kwam ik in een periode waarin ik geen vreugde meer ervaarde in alles wat ik ondernam.

Tijdens dit alles had ik de ambitie om als Butler te gaan werken in een ver en exotisch oord. Niet ten eerste voor de functie (die mij heel erg aanpreekt) maar eigenlijk omdat ik een uitvlucht zocht uit mijn bestaan zoals ik het kende. Maar wat ik ook probeerde het mocht niet baten. Ik kwam er telkens dichtbij maar als het puntje bij het paaltje kwam greep ik er altijd net naast. Zwaar frustrerend en het maakte het er niet makkelijker op.

Gevolg hiervan was dat ik een een dip terecht kwam waar ik nu soms nog wel eens last heb. Ik kreeg lichamelijke klachten zoals moeheid op de raarste momenten (slapen onder de douche was een veel voorkomend probleem). Ik had geen energie meer over om tijd en liefde in andere te steken. Geestelijk kreeg ik last van woede (een emotie die ik nog niet goed kende) teleurstellingen in alles wat ik zag en deed. En teneergeslagen volgde ik mijn weg door het leven.

Het enige wat ik mij kan bedenken dat het gevolg was voor dit hele gebeuren is dat ik geen Doel voor ogen had. Niets en niemand motiveerde me om de draad weer op te pakken om door de gaan of opnieuw te beginnen. Het deed me allemaal niks meer.

Uit de pure frustratie over dit alles besloot ik om voor mijn vakantie mijn baan op te zeggen. In geloof dat het allemaal wel goed zou komen. (thanks email!) Ik maakte in mijn hoofd de keuze om alles achter me te laten en voor 1 keer in mijn leven iets impulsiefs te doen.

Toen mocht ik mee op zendingsreis naar Kroatie. Samen met de jeugdgroep van de Evangelische Gemeente Jonah in Ede. Ik zal eerlijk zeggen dat ik er totaal geen zin in had en in mijn hart had ik eigenlijk al vaarwel gezegd tegen de groep. Investeren en motiveren was er niet meer bij omdat ik telkens weer zo moe was.

Na een eerste week in Kroatie (oh ja daar waren we heen, naar Meindert en Samira Jorna) was ik steeds meer lichamelijk en geestelijk uitgerust. En kwam ik weer een beetje tot leven doordat ik uit de dagelijkse sleur kwam. Ik prijs God dat wij hout mogen hakken! Niets is zo ontspannend en recreatief als dat.

De tweede week zouden we een kinderkamp leiden aan de zee. Nou heb ik niets met kinderen dus ik zag er als een berg tegenop. Maar wat schetste mijn verbazing er was verbazingwekkend veel tieners en jeugd aanwezig. En die groep doet mij heel erg wat. Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik kinderen wel schattig leuk en lief vind alleen met tieners en jeugd heb ik net effe wat meer. Dus het kamp werd opeens weer interesant.

Na een hele intensieve maar super vruchtbare week van Sporten, praten, zwemmen, zeeegels plukken, zwemmen, verbranden, zwemmen, zingen, bidden, ravotten enz. kwam er bij het afscheid iets wat ik nooit meer zal vergeten. Ik had tijdens de week al besloten om Meindert een maand of twee te gaan helpen met, je raadt het al, Houthakken en praktische dingen. Ik had God om bevestiging gevraagd. En die kwam in Viervoud! Als allereerste kreeg ik van een jongen een brief. In het kroatisch geschreven en door een Engels sprekende kroaat vertaald. De brief raakte mijn hart omdat ik ondanks mijn eigen falen en missers zo ontzettend veel voor die jongen kon betekenen. En voor het eerst in tijden voelde ik voldoening en rust over mijzelf. Toen kwam er een tweede brief. Door een andere jongen geschreven die goed engels kon en een brief waarin God mij bevestigde over mijn terugkomst. Ik huil nooit maar de brief raakte mijn hart en zelfs de geharde Ruben moest een traantje wegpinken. Bij het wegrijden van de camping aan de zee zat de jongen van de eerste brief aan het eind van de weg met zijn hoofd op zijn handen te huilen en hij kon niet opkijken terwijl wij toeterend en zwaaiend langsreden. Ik zal het nooit meer vergeten. Na een lange dag rijden kwamen we voor de laatste keer bij Meindert aan om ons voor te bereiden op ons vertrek. De buurjongen van Meindert die op het huis had gepast kwam kijken wie er waren en zonder een woord te wissellen zonder enig duidelijke toenadering van mij uit is deze jongen de rest van de twee dagen achter me aan gelopen. En met handen en voeten werden we de beste maatjes. Ik vond dat zo bijzonder dat iets in mij (ik zeg God) mij de kracht en energie en liefde voor die gasten gaf en geeft. Zonder een woord een band krijgen door God heen. Bijzonder.....

Terug in Nederland maakte ik nogmaals de keuze en mailde Meindert dat ik graag langer wou blijven. En gelukkig mocht dat!

Wat ik nu ga doen in Kroatie is het volgende:
Samen met Meindert ga ik voor de jeugd en tieners een plek creeren waar zij zichzelf kunnen zijn. Zich gesteund kunnen voelen en waar nodig gestuurd kunnen worden. Een plek waar zij de machtige hand van God mogen leren kennen. Het enige in mijn leven dat telt. En ik hoop dat het in hun leven ook mag gaan gelden. Dit bereiken we door relatie met ze aan te gaan. De vorm en manier waarop zal nog verder bekend worden gemaakt maar relatie aangaan met ze en ze de liefde van God laten zien is mijn primaire doel.

Mijn secundaire doel dat gelijk staat aan nummer 1 is het dienen van Meindert en Samira in alles wat zij ondernemen. In praktische zaken maar ook in steun door mijn aanwezigheid. Op mijn beurt hoop ik ontzettend veel te leren over het werken "in het veld" Van iemand die mij daar heel veel over kan vertellen. Meijdo!

Ik geloof dat God de weg bereidt heeft en klaargemaakt door alles wat ik heb meegemaakt en geleerd. De keuzes die ik maakte en gemaakt heb zijn in zijn handen geweest en hij geeft de kracht om door te gaan. Zijn oneindige liefde voor mij is ontzagwekkend!.

Voor hem alle dank!
Ik zal blijven gaan waar hij mij zend en ik zie wel wanneer en waar ik terug kom of heenga!

Rups.....

Ondersteuning

Voor mijn reis wordt ik in Geestelijk en Praktisch opzicht door veel mensen ondersteund. Ten eerste door mijn familie die door hun liefde heen mij gemaakt en gevormd hebben.

Emanuel en Esther Blokker zullen mijn thuisfrontcommisie zijn en bij vragen of dergelijke kunt u met hun contact opnemen.

Emanuel en Esther Blokker
Corversbos 23
6718 HK Ede
0318- 611200
emanuelblokker@hotmail.com

Zou jij/ u mij willen steunen in mijn werk en daarbij indirect Project Duga waar ik aan ga deelnemen? Graag want dat zal altijd nodig zijn :) Neemt u dan contact met me op of met Emanuel en Esther.

Verdere gegevens volgen nog want nog niet alles is bekend. U kunt mij bereiken op 0652680322 of via rblokker@solcon.nl

Alvast hartelijk bedankt!
Ruben....